Wellicht wist u het al: op 6 mei stap ik het huwelijksbootje in. Met Lianne van Werkhoven. We ontmoetten elkaar in de Nuba Mountains van Sudan.

De Engelsen hebben een term voor trouwen: 'To tie the knot'. Ik vind dat een discutabele term.

Er komt veel kijken om zo'n bruiloft te organiseren. De Nederlandse economie zal er wel bij varen. Een van de tradities is om megadikke boeken door te bladeren voor de selectie van een trouwkaart. Nou, we zijn erdoorheen; eensgezind hebben we de kaart uitgekozen. Nu de tekst nog. Toen ik daar over nadacht werd ik eraan herinnerd dat onze grote dag plaatsvindt op 6 mei, de dag waarop Pim Fortuyn het leven liet. Dat inspireerde me tot de volgende tekst:

De geest van Pim

Hij had een grote hekel aan Marokkanen; wij houden veel van Sudanezen.
Hij bezat een riante villa in Rotterdam; wij huren een bescheiden apartement in Dordrecht.
Hij maakte furore in de politiek; wij ploeterden door Afrika.
Hij had een butler en chauffeur; wij hebben elkaar.
6 mei werd voor hem een tragisch einde; voor ons is het een mooi begin.

Naast werken, eten en slapen is er niet zo veel te doen hier in Burao, Somaliland. In de hoofdstad Hargeisa zijn de mogelijkheden voor een sociaal leven wat groter en als je echt uit de band wil springen ga je zwemmen in de Golf van Aden. Dat deden we met Kerst 2009. Nog nooit zo’n warme Kerst meegemaakt.

Maar toch is er meer te ontdekken. Somaliland herbergt overblijfselen van het Paleolithicum (dat kent u natuurlijk). In een complex van rotsen en grotten in Laas Geel zijn goed bewaarde pentekeningen op rotsen te zien die tussen de vijf en negen duizend jaar oud zijn. Vorige week ben ik ze gaan bekijken; een van de dingen die ik zeker gedaan wilde hebben voordat mijn tijd er hier op zit.

Laas Geel ligt op een uur rijden van Hargeisa. In Hargeisa moet je eerst langs bij het Ministerie van Cultuur en Toerisme (ja, het bestaat) voor een vergunning. Om zoiets gedaan te krijgen aan het einde van Ramadan kan ingewikkeld zijn. Iedereen hunkert naar Eid en productiviteit ligt dicht bij het nulpunt. Maar een aardige Somalilander in mijn hotel dacht dat hij het wel kon regelen. Ik lapte de 10 dollars per persoon en een uur later bracht hij het benodigde papier terug.

Toen onderweg naar Laas Geel. Bewegwijzering bestaat niet, dus het kostte even wat tijd om de juiste weg te vinden. De laatste 30 minuten is er geen weg meer en rijd je op goed geluk en een beetje richtingsgevoel verder. Vervolgens word je geconfronteerd met een hagelwit huis met daarvoor een bord ‘Kontorol Police’. Hier moet je nog eens 10 dollars betalen en daarna vergezelt een heuse gids, met kalashnikov,  je naar de grotten. En daar aangekomen blijkt het de moeite zeker waard geweest te zijn.